Blog
print favoriet
THE LEGENDARY ENDEAVORS OF CAROLIEN THE ALLMIGHTY
Geplaatst op TUE/08/12/2009 auteur Carolien
THE LEGENDARY ENDEAVORS OF CAROLIEN THE ALLMIGHTY

Volgende week word ik 26. Ik heb al twee dagen last van rugpijn. Ik heb een echte baan. Ik heb een auto. Ik ga tegenwoordig naar bed voordat Dora begint. En het blijkt gewoon dat het echt twee keer per dag acht uur is. Het is zover. Het is écht zover. En het is voorbij gegaan zonder dat ik het door had. Ik ben gewoon vergeten er een beetje van te genieten.

En die auto, die vorige week nog hele mooie nieuwe bandjes heeft gekregen, daarvan ging vandaag de knalpijp kapot. Nondejuu yo, niet te doen. Al snel kwam ik erachter dat het geluid dat uit deze knalpijp kwam, verdacht veel overeenkwam met het geluid dat tractors maken. En dat bracht me in gedachten toch wel even terug naar die mooie, onbezorgde, onschuldige jeugd in Limburg. Gouden tijden. Wat de rit naar de garage weer een stuk mooier maakte.

Ondanks deze ontzettend serieuze intro dan toch maar

THE LEGENDARY ENDEAVORS OF CAROLIEN THE ALLMIGHTY


Zoals ik aan alle ruigen der Aarde niet hoef te vermelden, was er het laatste weekend van november natuurlijk party de luxe in Eindhoven. En dan heb ik het niet alléén over Speedfest, of Persistence. De donderdag in Dynamo was ook legendarisch. Rise And Fall en Iron Age in ons eigen keldertje. Eerlijk toegegeven, van de bands heb ik niet veel meegekregen. Wat me vooral is bijgebleven was het enthousiaste knuffel offensief van de schattigste jongeman van Helmond. Groot pluspunt van de avond was dat ik natuurlijk verschrikkelijk moe was van de eerste maand grotemensenbaan. All Out Party op een donderdag. En wel netjes om elf uur in bed hé!

Maar er is nog meer aan de hand geweest binnen de denderende Dynamodeuren. Zo mochten we enkele weken geleden de heren van Zebrahead verwelkomen. Zelden zo gelachen. Het was een feest! Er waren ballonnen! Er was een wall of death! Er was een kip! Er was een pikachu! Er was een gorilla! Ik was er! En ik was zo blij. Ik vooral heel blij dat ik het sensationele kostuum van een van de rocksterren in mijn handen kreeg gedrukt. En dat er daarmee ook meteen een onuitwisbare grijns op mijn gezicht geplant werd.

dolfijn

En zo kon het gebeuren dat ik in een worstenpak in de Aloys belandde. Op een gewone doordeweekse zaterdagavond nog wel. Mijn oprechte excuses hiervoor, maar laten we eerlijk zijn; niemand kan zo’n worstenpak weerstaan. Zelfs Pieter heeft er nog even mee rondgelopen en de vele fans wierpen zich meteen aan zijn voeten. De impact van dit worstenpak mag niet onderschat worden en daarom heb ik the day after the day before me netjes aan de wasvoorschriften gehouden en de hotdog met de hand gewassen in de wasbak van mijn badkamer. Ik wilde hem nog buiten hangen, maar het regende als een tierelier dus hij hangt nu in de badkamer. Bij mijn bruidsjurk, die ook weer helemaal schoon is. Mijn huisgenoot gaat jaloers zijn!

Die bruidsjurk was dus weer helemaal schoon, ondanks het ongeëvenaarde Halloweenfeest, de week vóór Halloween op Camping Leenderweg, ter ere van Shelley en Jochem. Legendarisch. Ik voelde me helemaal in mijn sas toen een niet geheel oncharmante jongeman op mij afstapte. ‘Jij ziet er echt goed uit, zeg.’ Ik was ontzettend overrompelt, verrast, opgefleurd, blozend, ik wist echt even niet wat ik moest zeggen. Wat direct, wat eerlijk, wat aardig, wat ruig! Ik keek hem even aan, en toen vervolgde hij ‘Ja, qua Halloween dan hè’.

Maar dit was niet het enige hoogtepunt van de avond. In je bloederige bruidsjurk tegen een hek aanfietsen en zo met je volledige geschminkte gezicht op de stoep droppen. En dat je buren je dan vinden, verstrengeld in je gekrenkte fiets. Een week vóór Halloween. En dat je niet meer zeker weet wélke buren het nou waren. God, ja, dat was ook weer een genante bedoeling, de dag erna bij de local Appie. Vriendelijk zwaaien naar mensen van wie je niet zeker weet of ze je de avond te voren nog hopeloos romantisch omarmd met je fiets bij hun voordeur aantroffen.

Ik weet nog goed hoe ooit iemand tegen me zei dat ze niet langer dronken werd van bier. Ze had al de hele avond gedronken, maar van het bier had ze niks gemerkt. Nee, het waren die bewegende lampjes, in verschillende kleuren, die tegen de muren van de Altstadt werden geprojecteerd, die waren het. Die lichtjes, die zorgden ervoor dat ze ontzettend dronken werd. Daar had het bier verder niks mee te maken. En op dat moment was het volledig plausibel. Niet omdat ik dronken was, ik had immers net zo weinig gedronken als zij, maar die bewegende lichtjesfilm deed die hele muur bewegen, sneller dan mijn ogen bij konden houden.

Maar Speedfest. Gladde vloeren zeg. Sjongejonge. En die afterparty. Ook hele gladde vloeren.
Gelukkig was het aantal sexy mannen de dag erna met ongeveer honderd miljoen miljard procent gestegen. Wat een heerlijk uitzicht. En dat op een zondag. Lekker eten, ruige mensen, leuke bands. Napalm Death! Biohazard!

speedfest

Grote teleurstelling was natuurlijk het setje consumptiemunten die ik in mijn tas terugvond. Maandagochtend. 9 uur. Want zo vroeg begon voor mij de week weer.

Tot zover wederom dit naar meer doen smachtende kiekje in mijn sensationele leven.


Wat Er Nog Meer Te Beleven Valt In De Toekomst:
18 december Trash Talk in Little Devil
19 december MIJN VERJAARDAG
en op zondag 31 januari is er weer DYNAMO DODGEBALL! Sprokkel snel een team bij elkaar en geef je op! dynamo.hardcore@gmail.com



PS.
Voor de echte fans zijn voortaan al mijn nachtelijke avonturen te volgen op Dutch-bondage.com.

O, én, mocht er nog iemand kaartjes hebben voor de Eindhoven Metal Meeting, .. mail mij! Ik was te laat maar ik wil er graag heen en het is ook nog op mijn verjaardag!


En tot slot alleen maar even het allerbelangrijkste nieuws van deze hele site:
voor alle ruige punkvrijwilligers is een sensationele vrijwilligersparty in de maak. Verwacht heel binnenkort een allesovertreffende uitnodiging..










reacties
reageer
 
Je reactie moet worden goedgekeurd