The art of loving something ugly
Het begon allemaal toen ik vorige week bij mijn ouders op bezoek ging. Ik doe dat soort dingen regelmatig, gezellig naar dat charmante dorpje in de Peel, bijkletsen met die ouwen. En al helemaal als de pap in Nederland is, want dan komt mijn broer vaak ook nog om de hoek kijken en is het feest compleet.
Tussen de soep en de aardappelen door wees ik mijn moeder op een mysterieuze indringer, die zijn pad nonchalant vervolgde, alsof er niks aan de hand was, op het crèmewitte plafond van mijn ouderlijk huis. Zwaar relaxt, ik bedacht er zelf een fluitend wijsje bij, liep daar, ondersteboven, een spin over die grote, kale witte vlakte. Ter hoogte van de lamp boven de eettafel leek er een verandering van koers plaats te vinden, maar de verwachte handrembocht bleef uit en de spin vervolgde zijn pad. ‘Wies, er zit een spin op t plafond.’ ‘Ja, maar ‘t is maar een kleintje hè, laat die maar even mooi zitten.’ Ze was vorige week een grote harige Richard tegengekomen en die had ze toch maar snel met een vel van de keukenrol van kant gemaakt. ‘Die dikke Richards maak ik meteen kapot, maar zo’n kleintje, ach.’
Wellicht moet ik de term Richard even toelichten. Zoals bekend, de kunstgeschiedenis kende een gotische periode, en ikzelf ook. Waarbij bij mijneigen de lange, smalle, hoge vormen een beetje uitbleven, en die vormen bij mij meer als dik en kort benoemd zouden worden, was dit ook een donkere periode in mijn leven. Mijn doordeweekse avonden bestonden toen uit het kijken van oude, slechte horrorfilms. En oude, ruige horrorfilms. Er is een periode geweest dat ik Wet & Wild keek, op TMF, en daarna begon de periode dat ik zo veel mogelijk horrorfilms keek. Traditie was om alle verlichting in de huiskamer te doven, waardoor enkel het tv-licht de kamer in scheen. Het was tijdens The People Under The Stairs (Wes Craven), dat er opeens zo’n gezellige, harige, trage spin uit een donkere hoek van de kamer kwam kruipen. Terwijl er op tv allerlei stemmen vanonder de trap uit kwamen, bereikte deze spin mijn zichtsveld en veroorzaakte wel enige opwinding. Inventief en naïef als ik was, heb ik deze spin in een glazen pot gestopt, de deksel erop gedraaid, en vervolgens, natuurlijk, de bekende luchtgaten in de deksel geprikt.
Ik noemde hem Richard. Richard was een mooie spin. Lange poten met een dikke bruine vacht erop en een fors lichaam. Twee grote, zwarte ogen en zo’n gezellige haken in zijn gezicht. Ik weet niet zeker of die twee zwarte knopjes ogen waren, maar zo zag het er wel uit.
Wies was niet blij met de situatie waarin Richard verkeerde. ‘Een spin hoort niet in een glazen potje,’ vertelde ze, ‘hij is veel gelukkiger buiten.’ En achteraf gezien, had ze daar gelijk in. Een glazen pot, een paar groene blaadjes en wat waterdruppels (had ik al verteld dat ik vrij naïef was), na aandringen van Wies zag ik ook wel in dat dit geen ideale levenomstandigheden zijn voor zo’n mooi exemplaar.
Wies, Thei en ik hebben Richard zijn vrijheid teruggegeven. Het deed mij niks. Mijn hart was koud, zwart en dood en zelfs in de diepste kelders van dit bevroren stuk vlees was er geen enkel spoor van emotie te bekennen(nog steeds niet).
Dat najaar kwam Richard nog vele malen naar binnen, een kijkje nemen. Altijd vanuit diezelfde hoek, boven in de kamer. Het deed mij goed om te zien dat deze vriendschap, hoe onconventioneel ook, voortleefde.
Er is veel gebeurd in het afgelopen jaar.
Ruige dingen, stomme dingen, saaie dingen, spannende dingen. Ik ga echt geen samenvatting van mijn jaar maken en al helemaal geen jaarlijstje, want ik ben geen loser die zo nodig zijn muzikale voorkeur ten toon moet spreiden tegen wil en dank en onder luid protest van de coole medemens.
De stomme, saaie dingen zijn de moeite van t vertellen niet, en het merendeel van de ruige dingen ben ik vergeten, vraag maar aan Lotje wat er gebeurd is, zij weet altijd alles nog.
Wat wél kut was, het missen van Bloodshed Fest. Ik was er, ondanks de sterallures van Human Demise, om tien voor vier. Als de rocksterren hun zin hadden gekregen, zat ik nu nog in die toko in AarleRixtel. Maar goed, Bloodshed gemist, en vooral; Weekend Nachos gemist.
Gelukkig speelden ze nog in Horst. Het geluid daar liet wat te wensen over, maar ey, je kunt niet alles hebben. Bovendien, als je geen ruk hebt meegekregen van een show, en alles wat je zegt is ‘het geluid was kut’, dan lijkt t nog of je echt iets te melden hebt. Maar dat is niet het geval, want ik heb de show wel meegekregen en ik hoorde zelf dat t geluid kut was. Beetje zwakke verdediging, besef ik nu.
De vrijdagavond ervoor was ik met Marieke in een wel heel erg kraakpand beland. Cokebust speelde, en eigenlijk was ik bijna speciaal voor deze show naar Berlijn gegaan. Dat er in Berlijn ook een curryworstmuseum is, maakte de trip natuurlijk compleet. Na een rit via de U-bahn en een speurtocht naar het juiste pand, werden we verwelkomd met de vraag of we het goedkope of betere bier wilden. Met mijneigen gezondheid in mijn achterhoofd ging ik voor het betere bier, .. 1,50 eurie per halve liter. En Lekker. Echt Lekker.
Berlijn was te gek. Nee, wacht, Berlijn ís te gek.
Helaas bleek de liefde van mijn leven, die ik die in Berlijn tegen kwam, ontwenningsverschijnselen te vertonen en die taaide dus vroegtijdig af om zijn medicatie in te nemen. ‘Medicatie wofur?’ vroeg ik nog, op mijn meest charmante Duits. ‘Psychomeds’, vertelde hij. Ik vond het wel spannend. Al kan ik me voorstellen dat wanneer je zo’n trillende handen hebt en zo witjes kijkt, dan moeten er gewoon wat medicijnen in, hè. Daar kijk ik helemaal niet van op. Zo modern ben ik wel.
Wat valt er verder nog over Berlijn te vertellen? Ik zou er eindeloos over kunnen ouwehoeren, maar de halve liters Bloody Mary en het verrukkelijke eten in de Tiki At Heart, en de evenzo charmante naastgelegen kroeg, het urenlang rondslenteren, die zilveren Adidasschoenen met vleugels en die allesverwoestende kater waren wel de hoogtepunten.
Alleen die verdwenen half-opgegeten vegi-bal, dat blijft toch een mysterie. Als je, in een eettent, een halve vegi-bal laat liggen op je bord, omdat je vol zit, en die vegi-bal, die verdwijnt, .. wat dan? Dus dat er opeens een leeg bord voor je staat, als je even van tafel bent geweest? Wat zou er gebeurd zijn?
Na de Cokebust-show hebben we onze tas gepakt en zijn we naar het vliegveld gereisd. En dat er midden in de nacht geen lekker eten te krijgen is, werd akelig duidelijk. Chagrijnige serveersters, enge controleurs en onze tassen die van A tot Z controleerden, en al onze aanstekers hebben gejat, ..minder cool. Gelukkig kwamen we nog een setje jolige mensen van boven de rivieren tegen. Schijnbare tegenstelling hè, jolig en boven de rivieren.
Het blijft natuurlijk ook ontzettend onweerstaanbaar, een meisje dat een knuffelpoesje koopt. Ik snap dat wel. En ik snap ook wel dat die ‘jonge, hippe, lui’ de hele vliegreis aan t miauwen waren. Natuurlijk. Zo gaat dat.
Twee weken voor Berlijn heb ik mezelf bijna dood gereden. Maar gelukkig is bijna hetzelfde als helemaal niet, dus kwam ik er met wat kneuzingen vanaf. De boodschappen die ik nét had gedaan kwamen er minder goed vanaf, en de bekleding van de auto dus ook. O, en de auto zelf, die supercoole Micra, ook helemaal naar de klote. En de andere auto, ook helemaal naar de klote. Gelukkig zijn er geen dooien gevallen. En het ambulancepersoneel was enorm aardig en vol bewondering toen ze hoorden dat ik zelf nog uit het wrak geklommen was. Maar goed, het zit ook helemaal niet comfortabel met een airbag in je gezicht en het stuur in je maag. Bovendien heb ik veel te veel naar the Ateam gekeken, dus ik was er vol van overtuigd dat de auto zou gaan ontploffen. Ambulancepersoneel dat je uitlacht, het bracht een beetje sfeer. Een beetje een slechte sfeer.
Dat vóór de ambulance en de politie allereerst een cameraploeg aanwezig was, vond ik iets minder geslaagd. Dus, beste fans, mocht je mij herkennen bij Wegmisbruikers, laat het mij weten, dan sue ik hun ass. Ik heb (weliswaar niet heel vriendelijk) aangegeven dat ik níet op tv wil. Want wie wil er nou nog op tv tegenwoordig? Als je ziet wat voor mongolen er tegenwoordig een microfoon in de handen wordt geduwd, ‘toe maar, maak maar grapjes, doe een dansje, zing een liedje,’ no thanks, leuk voor hunnies, maar ik word nog liever dood gevonden dan aangetroffen in een programma met Wendy van Dijk ‘maar wel met zo min mogelijk kleren of eigen mening he’. Wat een kutwijf is dat zeg. Nee echt, dat vind ik echt.
Afgelopen maandagavond reed ik om half tien weer richting Eindhoven. Ergens halverwege, in ‘t midden van nergens, kroop er opeens een hugeass spin vanuit de linkerbovenhoek van mijn auto richting mijn hoofd. Ik hou dus best wel van spinnen, maar niet zonder toestemming in mijn keiruige nieuwe auto. Laat dit een waarschuwing zijn voor alles en iedereen die stiekem op een ritje in mijn keiruige nieuwe auto zit te azen: Als ik niet weet dat je er bent, en ik zie je, dan gooi ik je in Weert eruit! En dat wil niemand!
Ja, ik weet 't, beduidend minder party als de vorige editie, maar ik beloof bij deze verbetering.
Goed; Wat Er Verder Nog Te Beleven Valt:
Allereerst: zondag 23 januari is er weer Dynamo Dodgeball! Zoek een trosje ruige mensen uit, vorm een team, en geef je op via hardcore.dynamo@gmail.com (ovv dodgeball 2011)
12 nov: Popronde in Eindhoven, in Dynamo speelt dit:
FOYER STAGE (Atrium)
19:15u Krach (officiele opening Popronde))
3FM STAGE (concertzaal)
20:30u Little Things That Kill
21:30u Handsome Poets
22:30u Moonpilots
23:30u Heist
00:30u Liptease + afterparty
POPRONDE BASEMENT STAGE (kelder)
20:30u Lifted
21:45u 5th Alliance
22:45u Secret Handshake Club
23:45u Forgettoforgive
Dit jaar zal er ook weer na middernacht een swingende Dynamo afterparty zijn met de de band
Liptease and the Backstreet Crackbangers .
13 nov: Wehrmacht, Blunt Force Trauma, Suicidal Failure, Madman
20 nov: Prowler, Superior, No Second Chance, Unlucky For Some, Formula Fiction, Fort Vallance, All Seemed Lost
25 nov: Rise And Fall, Nails, Harms Way
Tot de volgende keer, vrinden!
PS: Wil degene die die grote piemel op de achterruit van mijn keiruige nieuwe auto heeft getekend, zich bij mij melden.
Het is natuurlijk totaal ongepast om met zo'n bevlekte auto bij clienten aan te komen zetten hè.
(en PS, sorrie Marco, maar ik kon het niet laten.)
- Clean, Toppertje!!
- Ik meld me bij deze als degene die de enorme piemel op je achterruit heeft getekend. Daar ik geen kleiner voorbeeld had, is die zo ENORM uitgevallen.
- chick!! Te gek!! Echt te gek!! idd die veggie-bal trouwens....was ik alweer helemaal vergeten! :) wij buiten sigaretje roken, komen we terug.....poef! weg bal! HUH!!? x's