Blog #5

1 april – Houdoe!

Yaaaaay! Ik mag weer drinken! De maand zonder alcohol is voorbij… De afgelopen vijf weken hebben jullie mogen genieten van mijn hersenspinsels tijdens een periode van non-alcoholische helderheid. Sowieso super bedankt dat je deze vijf weken naar me hebt willen luisteren!
Het was een leuke ervaring, niet drinken en er elke week iets over vertellen. Ik wil deze laatste blog gebruiken om eens terug te blikken, maar ik heb in mijn laatste week ook nog wel wat meegemaakt… Dusja, we mogen nog één keer! Blog nummero 5.

Het lijkt vandaag wel de dag van gisteren dat ik besloot om “effe rustig aan” te doen. Al na de jaarwisseling was ik er even klaar mee, en alleen carnaval heeft mij even van mijn afspraak met mezelf laten terugkomen. Ik wil echt niet zeggen dat ik als übermensch deze test doorstaan heb. Sterker nog, ik ben regelmatig getest. Gisteren zelfs nog, toen een wijntje bij het gourmetten wel een heel goed ideetje leek. Ik mocht officieel al drinken, maar ik heb het niet gedaan! Het niet ingeven aan die behoefte leek een soort automatisme geworden…

Wauw. Het hoeft gewoon niet meer perse. Die “trotse kotser”, de levensgenieter die graag een lekkere koude Hoegaarden op een zonnige zondag lustte, is toch een beetje veranderd… Ik denk dat het best moeilijk is om een gewoonte te doorbreken. Heel moeilijk zelfs. Maar het is me toch gelukt en daar ben ik trots op! Een andere uitdaging was het goed verwoorden van mijn gedachten. Ik schrijf normaal reviews, verslagen en standaard nieuwsberichtjes, maar hier mocht ik eens lekker gek doen! Ik besloot wat af te wijken van een standaard blog-format en de interessantste anekdotes die ik in een week verzameld had, in een mooi verhaaltje op te schrijven. Geen idee of dit zou werken, maar ik heb het gewoon gedaan.

Oké, genoeg teruggeblikt. Ik zat dus in de rechtszaal van de week. Niet omdat ik in mijn laatste week nog in de fout ben gegaan en naakt over de markt heb gerend. Nee, ik zat op de publieke tribune. Rechtbankverslagen maken, een bezigheid waar ik als journalist een soort haat/liefdeverhouding heb. Soms zit je bij de meest erbarmelijke zaken waar je een hoop ellende ter oren moet nemen, soms heb je de meest trieste diefstalletjes. Zo’n diefstalletje leek ik laatst te hebben. Jong menneke die flessen wodka wilde stelen, op heterdaad betrapt werd én vervolgens met volle flessen naar de persoon die hem pakte begon te gooien. De jongen was onder invloed van alcohol en dacht niet helder na…

Tijdens de zaak kwam naar voren dat de jongeman een drank- en drugprobleem heeft. Dit op 18-jarige leeftijd. Ik schrok hier enorm van. Die triest misdaad werd voor mij een soort schrijnend verhaal. Er is gewoon een tijd geweest dat ik mocht drinken op 16-jarige leeftijd… Het is echt goed dat die grens naar achttien is gebracht, maar als je zo’n jongen in de rechtszaal ziet zitten denk je echt dat die grens nog wel wat omhoog mag. Een verslaving aan alcohol op zo’n jonge leeftijd is gewoon niet normaal man. Maar het kan gewoon nog gebeuren blijkbaar… Beetje bedroevend toch?

Nou, dit was hem dan. Le Grande Finale! Mijn apotheose!

’T was kei leuk allemaal! Dank voor het lezen!

Dinsdag ga ik nog een interviewtje geven met de mensen van DamnYo over de blogperiode. Die deel ik sowieso nog op een later moment! Houdoe en bedankt hè!

Blog #4

26 maart – Verleiding nummer één!

We zijn beland bij de een na laatste blog die ik schrijf in mijn queeste zonder alcohol. Afgelopen donderdag was mijn zusje jarig (gefeliciteerd, dankjewel) en natuurlijk hoort bij elke verjaardag een leuk fiske, tenzij je een jehova’s getuige bent natuurlijk, maar dit terzijde. Het was dus tijd voor een feestje en mijn zusje werd alweer twintig, dus natuurlijk was er het een en ander aan alcoholische versnaperingen aanwezig. We mogen weer. Blog nummer vijf!

Ik moest afgelopen vrijdag gewoon naar school, dus zo rond een uurt of half zes kwamik thuis aan. Ik kom uit een Surinaams-Nederlands nest, dus ik kan direct aanschuiven voor het avondeten: nasi, bami, kip en groente. Wat wil een mens nog meer? Precies! Een biertje. Helaas mag ik me niet vergrijpen en de verleiding is dan ook groot.

Tel hierbij op dat de muzieksmaak van de kinderen die we over de vloer krijgen ook nog eens fundamenteel verschilt van wat ik als luisterbaar kwalificeer. Je begrijpt dus dat ik m’n eigen behoorlijk zit op te vreten bij de derde keer dat de klanken van mompelrapper Jacin Trill door de speakers van de woonkamer dreunen. Wil ik van deze muziek genieten, dan moet er toch echt een borrel in.

Maar oké, we drinken niet, dus dan maar weer een fanta. Elke keer als ik me even naar buiten begeef om te kijken of de partytent niet is ingestord, word ik geconfronteerd met de hoeveelheid sterke drank die is ingeslagen: drie flessen wodka, een fles rum, kratjes bier en een hoop wijn. Mijn handen jeuken om een cup te pakken en wat in te schenken. Maar oké, we drinken niet, dus dan maar weer een cola. Twintig loempia’s en drie borden nasi verder zijn we middernacht gepasseerd, maar stoppen willen die jongelui allerminst. Sterker nog, er blijven individuen binnendruppelen! Ik heb me al tien keer afgevraagd waarom het geluid zo hard staat en of de bewegingen die de aanwezigen op de dansvloer maken, wel als dans kunnen worden weggezet.

Ik begin te merken dat ik een steeds onaangenamer persoon word om langs te zitten. Ik zit alleen maar te zeiken over dingen die heel normaal zijn op een feestje, ik maak flauwe grapjes en loop constant op en neer naar buiten om maar een beetje bezig te blijven. De gedachte om gewoon op te geven en aan de zuip te gaan voert op dit moment op de avond de boventoon, maar oké, we drinken niet, dus dan maar weer een sprite.

Het is twee uur als ik besluit om richting huis te gaan, want ik begin echt een beetje moe te worden en ik wil deze kids niet langer kwellen met mijn flauwe, kinderachtige gedrag. Reflecterend op vrijdagavond kom ik tot de conclusie dat ik mijn eerste echte test zowaar heb ondergaan. Verleiding nummer één dus. Duidelijk is dat ik een vervelend menneke word als ik me moet inhouden op alcoholisch gebied, in ieder geval in deze setting. Maar oké, we drinken niet, dus dan nog maar een theetje voor het slapengaan. Tot volgende week folks!

 

Blog #3

19 maart – Fitter en helderder

Ja daar zijn we weer! Week drie zonder alcohol en still going strong! In een week vol school en werk was het fijn te merken dat ik steeds frisser en uitgerust wakker werd, maar was het toch een beetje raar om een frisje te bestellen in het faculteitscafé van mijn school. Vooralsnog lijken de voordelen een stuk harder op te boksen tegen de nadelen. Die nadelen zijn er eigenlijk niet eens! Waarom doe ik dit eigenlijk nu pas?

Op de school voor journalistiek in Utrecht is het gebruikelijk dat men om vier uur de pen neer legt en zich massaal naar het faculteitscafé Stef’s begeeft. Student en docent komen samen voor gesprekken over het vak en andere smal talk. Dit allemaal onder het genot van… jawel! Een biertje ofwel een wijntje.

Voor studentenprijzen kan men genieten van tapbier, speciaabieren, wijnen, noem maar op! Het zijn zuiperds hoor, die journalisten. Er schijnt zelf een tijd geweest te zijn dat er met de fles whiskey naast het typemachine gewerkt werd. Bizar! Het is dus wel een beetje raar om met een fantaatje tussen een groep te zitten die constant pitchers bestelt. Normaal drink ik immers altijd mee….

Die gedachte laat ik gelijk los als ik de volgende morgen wakker word, want ik voel me al een tijd veel fitter als ik opsta! Het bedj ligt natuurlijk altijd veel te lekker, maar die drempel om er echt uit te gaan is toch lager als er geen dekentje van demotiverende droogheid op mijn tong ligt. Man! Wat mis ik dat NIET zeg! Die droge bakkes als je een avond goed gezopen hebt. En bij mij was ie altijd hardnekking jongen!

Meuren uit je muil omdat je na het stappen ook nog effe een dürum of broodje kebab met veel teveel knoflook je nek in duwt. In combinatie met de uitdroging die al die biertjes terweeg brengen zorgt dat voor een soort biohazardgebied in het keelgaatje, waardoor geen tandenpoetsbeurt die stank en de smerige smaak echt weg krijgt. Nee, dat mis ik echt niet!

Op het werk in het theater is het gebruikelijk dat we na het breken van de show even een pilske pakken met het gezelschap dat die dag op bezoek is geweest. “Fris mag ook!” klinkt het altijd, maar ik realiseerde me dat wij ook van die 0,0% radlertjes hebben liggen. Die moet ik natuurlijk eentje geprobeerd hebben! Erg speciaal vond ik hem niet, smaakte een beetje na die spa cactus frisdrank. Ik snap niet waarom mensen dit kopen…

Ik begin me een beetje af te vragen waarom ik recent pas besloten heb om eens te stoppen. Ik ondervind vrijwel geen hinder of irritatie aan het stoppen, ik voel me er lekkerder door en het bespaart ook nog eens wat centjes! Als ik echt een nadeel moet benoemen loop ik eigenlijk een beetje vast… De nadelen zijn er eigenlijk helemaal niet. Ik moet natuurlijk nog echt getest worden, want ik ben nog niet uit geweest sinds ik gestopt ben. Misschien ga ik dit weekend we… Oh nee. Werken…. Pfffff

Blog #2

12 maart – Koken met alcohol, oeioeioei!

Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren, zeggen de spirituelen der aarde wel eens. De meest werkzame stof in bier is alcohol. En laat ik nou net een paar weken van de alcohol afblijven! Bovenstaande slaat helemaal nergens op, maar het klinkt heerlijk quasi-poëtisch en daar geef ik mezelf in mijn blogs natuurlijk alle ruimte voor. We zijn twee weken onderweg en het gaat allemaal keigoed!

Zooo…. Het is weer  tijd om de balans op te maken na twee weken onderweg te zijn in de #Ikpas-campagne. Ik drink zelf natuurlijk al wat langer geen alcohol dan dat ik over het stoppen blog, maar we zitten bijna op tw

eeënhalve week. Ik kan wel een balans opmaken denk ik.

Ehmm ja, deze week was niet compleet vrij van verleiding; werken op vrijdag, in het weekend bij ’t vrouwke, normaal gesproken nuttig ik op die momenten vaak wel een wijntje of een pilske. Des te groter is het gevoel van surrealisme als ik ineens moet bedelen om een redbulleke na een nachtje werken. Het energiedrankje mocht uiteraard smaken, als had ik mezelf liever een beetje verdoofd met wat pilsjes. In plaats daarvan stuiter ik de tent uit om half zes smergens en weet ik zeker dat ik voorlopig nog niet slaap. Bietje sund.

  

De volgende dag is het tijd om naar Nijmegen te gaan, waar mijn vriendinneke op kamers zit. Effe rustig aandoen van ’t weekend is de insteek en daar hou ik mijzelf ook prima aan. Terrasje op de markt? Ik drink koffie. Boodschappen voor het avondeten? Nee, ik drink wel gewoon water. De wijn gaat uiteindelijk toch mee, want we hebben ‘m nodig voor in de risotto. Je begrijpt dat ik met enigszins gemengde gevoelens de garnaaltjes sta te marineren als mevrouw mij vraagt of ik effe 100 milliliter halfzoete witte wijn in een maatbeker wil schenken. De alcohol vervliegt natuurlijk dus ik bevind me niet op glad ijs, maar als er dan ook nog in mijn bijzijn een wijntje geklapt wordt, wil ik ook gewoon! Stay strong, stay strong boy! Ge bent zo lekker bezig. Water is mijn vriend en aan mijn vrienden ben ik eindeloos trouw.

Een week zoals deze al vaker is gegaan dus, maar ik denk dat ik mezelf nog wel echt een keer goed uit mag dagen. Daarom beloof ik jullie, nu al mijn trouwste groepje lezers (dit is de tweede week pas, ik weet het), dat ik voor mijn afsluitende blog in week vijf één, of meerdere keren uit ben geweest in Eindhoven. Ginne pils nie, gine shots nie. Gullie moogt me controleren als we mekaar tegenkomen!

Dwayne.

Blog #1 

5 maart 2018 – Waaat?! Een maand zonder alcohol?!

“Alcohol may be man’s worst enemy, but the bible says to love your enemy.” Een memorabele quote van een even memorabel persoon: Frank Sinatra. Eerlijk, ik ben geen gelovige jongen, maar ik hou zeker van een biertje of een borrel! Toch drink ik al bijna drie weken van beide alcoholische versnaperingen niets meer en ga ik deze gezondere lijn de komende maand gewoon doorzetten. De verleidingen en uitdagingen, maar ook de voordelen die ik als alcoholvrij persoon ga beleven, ga ik de komende vijf weken met jullie delen. Mijn naam is Dwayne en ik pas de hele maand!

Zoals zo vaak!

Afgelopen vrijdagavond was het weer eens zover: de boys komen een avondje zuipe.. ehhh chillen! Als om zeven uur de bel is gegaan en de deur van mijn huisje in Woensel-west is geopend, wandelt het allemaal naar binnen. Duveltjes onder de arm, fleske whiskey in het tasje. Ook een fles vodka uit Rusland wordt door iemand meegenomen, net als een kratje brand. “Ohjaaa jij drinkt niet meer! Lekker man, maar wij wel!

En of dat ze drinken! Die maten van mij kunnen diep in het glaasje kijken hoor! Te diep, blijkt als rond een uur of elf iemand zegt dat ie “moet gaan schijten”. Een halfuur later is hij terug. Hij ging er een beetje slecht op. Niet zo lekker. Ik geef hem een glaasje water, het levenselixir waar ik de hele avond al van aan het genieten ben.

Ahhh… Die lekkere blonde speciaalbiertjes… Die koppijn ga ik voorlopig niet meer voelen!

Van trots kotsen naar rustig genieten

Tot voor kort had ik degene kunnen zijn die te diep in het glaasje had gekeken. Tijdens carnaval heb ik me immers nog lekker misdragen in verschillende Brabantse dorpjes. Ik herinner me ook -wonder boven wonder- nog mijn dronken avontuurtjes op het Stratumseind: whiskeytje teveel in de Aldtstad, veel te zware speciaalbiertjes bij de Bierprofessor, kotsen op het terras bij de Hoek. Man man man, ik kon er wat van! (padum-tssss!)

Terugkijkend op die perioden van ietwat excessief drankgebruik kan ik een leven zonder alcohol echt van harte aanraden. Ik voel me fitter, energieker en helderder. Ik merk dat mijn geheugen me minder vaak in de steek laat en zonder uren in die sportschool te hangen gaan er langzaamaan wat pondjes af. Voor een proactieve luilak als ik is dit gewoon perfect! De trotse kotser heeft ruimte gemaakt voor iets dat ik zelf –cheesy as it is- de rustige genieter noem: bier heeft plaatsgemaakt voor sap, water en thee. Drankjes waar ik echt van geniet ben ik achter gekomen, want dat lustig wegtikken van bier en borrel had niets meer met genieten te maken denk ik. Het was meer een vorm van trots mee zuipen, om de volgende ochtend geen cent meer waard te zijn. Ik ben denk ik wel klaar voor wat minder trots en wat meer genot. Tot volgende week folks! Ben benieuwd wat mij deze week weer te wachten staat…